Günlerdir sadık yalsızuçanlar ağabeyin kitaplarıyla epey bir meşgulüm. Onunla ilk tanışmam Kuş Uykusu ile olmuştu. Lisedeydim henüz ve okul kitaplarımın arasında onu da okula götürüp tenefüslerde tenefüs ediyordum o güzelim öykülerini. İkinci tanışmam ali ömer ağabey vasıtasıyla oldu. Bir hafta sonu ziyarete gitmiştim ona. Bana bir çok dergi verdi ve “halvet der encümeni”. Ardından rüya sinemasının eski baskısını buldum bir kitapçıdan. En son yine ali ömer ağabeyin lutfedip yolladığı “varlığın evi”.

Zamana yayılmış bir Sadık okuyucuydum. Bugünlerde yeni inşa edilen sitesinden takip ediyorum o leziz yazılarını. Kitaplarını raflardan toparlayıp yatağımın bir kenarına koydum. Her gece yatmadan okuyorum birkaç sayfa da olsa. Meraklı bir çocuğun oyuncaklarını dağıtıp içini kurcalaması gibi uğraşıyorum ben de onun öyküleriyle.

Sanırım bir iki defa da yazdığım birkaç öyküyü yollamıştım kendisine ve güzel öğütlerde bulunmuştu.

Velhasıl kendimi çok kaptırmış olmalıyım ki dün gece rüyamda gördüm sadık ağabeyi. Enterasan bir dekor içindeyiz. Arka plan bulanık. Sadık ağabey var ben varım. İkimizin silüeti öne çıkmış durumda.

Sadık ağabey koyu yeşil bir koltukta oturuyor. Karşısında televizyon elinde kumanda. Muhtemelen bir yeşilçam filmi izliyor. (bizzat tanışıklığımız yok ama rüya işte beni tanıyor). Cahit diyor (yazdığım bir yazıdan küçük bir alıntı yapıyor. Hangi dizeydi hatırlayamıyorum şimdi) bu nasıl bir cümle böyle. Sanırım bunu olumsuz manada kullanıyor. Eyvah diyorum ne cevap vereceğim ben şimdi sadık ağabeye.. üzülüyorum sonra ikimiz de karanlıkta kayboluyoruz.. “hiç” oluyoruz..

Uyanıyorum ve hayırdı inşallah diyorum.