her durakta bir yarayım ben
ritimli kanayan
traverste bir gül denli
natûvanI.
güneşe amorf bakışan kısık gözleriyle
barut buğulu küf kokuşlu çocukların
rüyaları yanık olur birinci dereceden
taş taş üstünde bırakmayan ince bir kaş gibi sızı
ne uzun yorulur bir insan sevmekten
ne kısa vadelidir bu çiçeğimsi açış

ölüm yatay bir geçiş midir
iki yakası biraraya gelmeyen
telaşlı bir ırmağın öte yakasına?
Hayat dikey bir yanılsamadır belki?
Bu çağ yangını yarıdan fazla hüzündür
Bu kar yarası yarıdan fazla

II.
bu sınır kentinde özlemle duruşum
ulaşmak sana hadlere değil
denize tıkalı ırmak gibi
acısın da büyüsün nenni yürek nenni
kırılsın bilek

şakûli düştü ateş
ve öyle sonsuz, yalınayak
ardarda heyecanlı ve kabarık
sen ey gel yayıl döşüme
bir bıçak gölgesi ol dilersen bir köpük gövde
hatta hırçın bir balık ya da yazık bir gece
sevisiz ve döndü başım

hızla odalarımı terketmiş gölge lekeleri
burdan öte depresif bir kaktüstür yürek
bütün perdeleri yanmış bir oyun gibi
durup bir de siluetlerini yaktım bütün gece

hep bir kıvılcım hıncı aklında
yollara kıvrılmanın özlemiyle
taşkın yüreği penceresinden
ve göze gelir mi hiç yaprak gibi
yeşil ve yendik geceyi

açılsın içimin dağ perdeleri
ve başlasın oyun
oyulsun kalbimin nağrası