yıldızlar üşür her gece
göremesem de onları
leylaklar açar her biri kendi renginde
şair yine de rahmine sığınır
oysa ben dağılırken avucumda yaban gülleri
ne kötü koktuğunu sonradan anladım papatyaların
şiir mazeretidir güne el çekmişlerin
kardelenin karla oynaştığını adından öğrendim
yatağına sığmayan dünyalar
kim bilir hangi mecralarda akar
sevgililer hangi parklarda buluşur göz göze
dişe diş dudakların biri açılır biri kapanır
yine de şair rahmine sığınır
rahim çıplaktır ısıtır içini
rahim karanlıktır aydınlatır yüzünü
ayan beyan ortada olsa da yalnızlığım
doktora ihtiyacım yok
begonyalar hangi mevsimde açar