“gecenin saten beyazlığı”yla başlamak isterdim şiirime
göksel ilhamlara dilenmeden valery
şairin sevmeleriyle doldurmak isterdim kadehimi
sabahlara değin öylece esrik çözülmek
kağşayan kaslarımdan ağrıyarak
gönlümün hoşluğuyla bir mısra ki
düz bir yokuşu tıkanmadan tırmanmak isterdim

hades’i gömdüm valery
muzır mısralarımın katili
seri cinayetlerimin kamçısını
toprağı kokutan buhurunu duyuyorum o kamçının
orda da şaklıyor ziyaların eğinleriyle
burada da kaşağılıyor tenimi
rayihası göğe uzanan devlerin harlanmış cüsselerinden
çatlamış gecenin ar damarından buharlaşıyor
yaz sıcağında özsuyu çekilmiş hergele misali
sıyrılıyor
güncelerden
dosyalardan
tutanaklardan
bağrından yarılmış yamalı yüreğimin
zabıtlara geçilmiş sahrasında içiyorum kadehimi
rabb’in sofrasından

kadeh aynı kadeh valery
bade aynı bade
tefrik ki kaldırmaz sorguyu
hem aynı uruktan olduğumuzu yazmıyor mu kutsallar
o yüzden valery
noel her yerde aynıdır
aynılaştırır sizleri
nasıl kandiller aynılaştırıyorsa bizleri

siz biz yok demişti nesimi
bilirsin valery
elması kömür bilmek şairlere yakışır
oysa şairler de yanılabilir
gökte parlayan orion’u kuşanmak dururken
ne diye duralım
gel valery uyar/an/a uyalım