Gök Ekin

I
Bir çuval kararmış kemik tüm sözler,
can elveda dedikte gölgelere
erken ve uygunsuz
ayrıldı çocuk
sığdıramadık hiçbir yere.
Hep gülen gözleri kaldı geriye,
bir de, her yanı dolduran ölüm.

II
Farkı ne
Çilli Çocuk’suz bir dünyaya uyanmanın
doyar mı
çilli çocuklarla daha bir âlem.
Anneler.
Niçin her duruşları metanetli, ölümde bile.
Yağmur mu
durluyor her dem mantıklarını.
İsyan.
Hiç geçmez mi akıllarından,
çizgiyi taşıran
tüm haklarından vaz mı geçtiler
anne olurken;
Yedeklerinde delirmek.
Kim daha erken terkeder bu diyarı;
çocuklar mı _tüm hakları mahfuz,
anneler mi _cömertlikten tarumar?

III
Bulunursa mantığı her sorunun
Susturulur belki bir nebze uluyan akıl;
Gelir mi ya geri?
Gidene ne demeli / kalana ne şimdi?
Şaştık!
Hangi fecre düşüp / hangi guruba doğrulacağımızı.

Dinleyin, bakın
bir türkü tükeniyor
Anno Ninoy / Anno Ninoy / Anno Ninoy / Anno Ninoy
Ve bir yenisi başlıyor onun bittiği yerden;
gün doğruluyor
toprak göğeriyor yeniden.