Gök Ekin

toprak kokan bir ölünün sözleri miydi?
beni erken bir baharın koynundan uyandıran…
utanıp utanıp sana dönüşüm nerden
ve neden hep sana dönüyor her utanan.

kapıları açıldı mı ölümün
bizim için bekleyen bezirgan tabut
büyüdü mü tohum diye düştüğü toprakta bugün
öyleyse bu soyulmuş ağaç kokusu
yerlerdeki bu yeşil yaprak kokusu
besbelli bizim için bir ölüm korosu…

ve güneş de döndü döneceği kadar bakıra
eski kalaysız kayıtsız bir bakıra…
biz ikimiz, üçümüz, beşimiz
-ölüm denildiğinde ilk kendimizi düşünenler-
hepimiz

yürüyor muyuz sahi
alnımızda o eski bakırın şavkıyla
bize kutsal olanı öğretenlerin ufukta beliren aşkıyla
yürüyor muyuz
içimizde mi her şeyimiz…

götürmemiz gereken mi heybede ekmek kırıntıları,
eski çarık ve mintan

tamam mıyız
sürsün mü kervanı zaman içinde zaman…