Fikriye Karaman •
Ekim 31, 2006
144 izlenim
yeşil çullara sarılı bebeler mıhlanınca duvarlarına şehrin;
unuttum yağmurları kimin ıslattığını,
ve de rengini menekşenin …
Hiç hoş görülmedik Hiç çocuktur, gençtir denmedi Yetimlik mi idi bizi büyüten... Tamamı »
1. Mescitler ne çok ağlıyor Gündoğumlarından önce Pencerelerinde güvercinler Ne kadar çok sana benziyor. 2. Sonra... Tamamı »
Bütün hikaye insan soyu kadar Bitiyor ya göz açıp kapayıncaya Hani olur a Rüya görmeye alıştırsak şehirlileri Bir... Tamamı »
Senin şehrinden geçtim,koptu damar,iptal edildi yaşamak şarkısı Bu benim yorgunluğumdur... Tamamı »
Alnıma yazılı bu çizgiden özür dilerim Ellerimden, yangın yerinden Özür dilerim gökyüzünden, senden Güvercin... Tamamı »
12:09 am | Ekim 31, 2006
Yine yerli bir ağızla seslenmişsiniz. Bu toprakların sesi ünlüyor dizelerinizde. Yüreğinize sağlık efendim.
12:10 am | Ekim 31, 2006
zarif yorumunuz için teşekkür ederim efendim…
” bu toprakların sesi “, varoluşun derinliklerinden kimi zaman yaralı bir inleyiş, kimi de coşkulu bir türkü olup süzülür delişmen dizelerimizden…