Gök Ekin
Dağ kavi, iklim sarp, çarıklar delerim
Ne önü ne sonu
Salı, Ağustos 26, 2008, 3:02
Bütün hikaye insan soyu kadar
Bitiyor ya göz açıp kapayıncaya
Hani olur a
Rüya görmeye alıştırsak şehirlileri
Bir ırmak yarıverse şehri verevinden
Susamışlar, içseler kanıncaya gün kurtulsa
Ne ki yittiyse vitrinlerde yüzümüzün çizgilerinde
Çocuklar niçin kundaklarda bilen var mı?
Kanadı kırık kuşlar gibi kaldık balkonlarda.
Bir yaprak hışırdaması gibi ömür
İç sızlatıp bitiveriyor öylece.
Yulun Eke
Toprağı seviyor. Ve ataşböceğini. Ve uğurböceğini. Ve ille de Kara Karga’yı. Yunus Emre; diyor. Ve Cahit Zarifoğlu. Selüloz kokusuna bayılıyor, ayıldığında sabah. Yazmayı sevmiyor da daha çok karalıyor. Karaşın bir karası var. | Yorumları“Ne önü ne sonu” başlıklı yazıya ait 3 yorum var
Görüşünüz
E Posta Aboneliği
Yeni yazı eklendiğinde haberdar olmak istiyorum:
-
Ben Dirimle Doğrulurken
-
Dili Faldır Aşkın Ey Taş!
-
Susun! Konuşma başlıyor
Ahmet Kanar | Salı, Ağustos 26, 2008, 7:36
“rüya görmeye alıştırsak şehirleri” en çok ne görürlerdi acaba. bilinçaltlarında da biz mi varız ya da…
kalemine sağlık yulun eke…
zerrecik | Salı, Ağustos 26, 2008, 7:59
Teşekkürler.
Yunus Nadir Eraslan | Salı, Ağustos 26, 2008, 18:36
Arada bir, binde bir de olsa şiirinizi okumak ve öylece kalakalmak o kadar güzel ki… Beni içime doğru büktünüz diyeyim. Ne kadar doğru demişsiniz: “Rüya görmeye alıştırsak şehirlileri”. Bereketle usta…