ne ki şu hayatın vazgeçilmezi
kar gibi erirken hayallerimiz
nedir almamızı engelleyen son nefesi

I.
yetindim
ama avuç açmadım tanrı’ya
gökten bıldırcınla helva indirirken melekler
tur-u sina’nın eteklerinde
riyazet namına nefsini haşlayıp yiyen bendim
sonra isa geldi
bereketini sundu arap çöllerine
kavrulmuş toprağa hayat verdi
dokunuşunda yeşerirken yemişler
rabb’in sofrasından bir ben eksiktim

II.
hayat dedim
nedir bilinmezliğin
beklerken cerberus’un soğuk nefesini
düşerken toprağa uzak hayallerim
kimdir içmekten alıkoyan bizi

III.
yekindim
bir fırtına diledim şimalden
toprağa dökülen her tanesinde tohumun
ölümler devşirdiğini bilemezdim
sezdim beni aşağılayan kaygıyı da
nefsime yedirip söyleyemedim