Gök Ekin

Kadir Mevlâ’m aç kapımı;
Rahîm sensin, kulunum ben!..
Sır eyledin can yapımı;
Alîm sensin kulunum ben!..

Ne ‘cübbemin altında Yâr’;
Ne dilimde ‘Enel Hakk’ var!..
Sende mizân sende ayar;
Azîm sensin kulunum ben!..

Evvel dedim söz aslımı;
Adem bildim öz neslimi!..
Aşıp geçtim ten faslımı;
Hakîm sensin kulunum ben!..

Ne eşin var ne ortağın;
Canda yanar aşk ocağın!..
Benden yakın hak durağın;
Halîm sensin kulunum ben!..

Ne Nemrut’lar şirk bitirir;
Ne Karun’lar mal götürür!..
Sensiz bu kul yol yitirir;
Kerîm sensin kulunum ben!..

Senden yana yanar özüm;
Vardan varı seçer gözüm!..
Anlayana budur sözüm;
Hakem sensin kulunum ben!