Fikriye Karaman •
Temmuz 17, 2006
123 izlenim
Kopma… ey tırnağı göğe takılı ritmi denizin
Kopma… vakitsiz bir çığlık gibi
parmak uçlarından benliğimin
Hiç hoş görülmedik Hiç çocuktur, gençtir denmedi Yetimlik mi idi bizi büyüten... Tamamı »
1. Mescitler ne çok ağlıyor Gündoğumlarından önce Pencerelerinde güvercinler Ne kadar çok sana benziyor. 2. Sonra... Tamamı »
Bütün hikaye insan soyu kadar Bitiyor ya göz açıp kapayıncaya Hani olur a Rüya görmeye alıştırsak şehirlileri Bir... Tamamı »
Senin şehrinden geçtim,koptu damar,iptal edildi yaşamak şarkısı Bu benim yorgunluğumdur... Tamamı »
Alnıma yazılı bu çizgiden özür dilerim Ellerimden, yangın yerinden Özür dilerim gökyüzünden, senden Güvercin... Tamamı »
2:57 am | Temmuz 17, 2006
ve koptu…
artık bütün denizler ritimsiz…
2:57 am | Temmuz 19, 2006
Fikriye kardeş,
kısa ama vurucu şiirlerinizi zevkle takip ediyorum. Yüreğinize sağlık, kaleminize kuvvet…
2:58 am | Temmuz 19, 2006
büyük bir mahçubiyetle
‘eyvallah’ diyorum kıymetli
Mecazz…