kamaştım
bir gözün ışığa bulanan ellerinden…

i
şehirlere boşalan atlar
ay getirir sağrılarında bilirsin
ve sophie öldükten beri
hiçbir ırmak bu denli küs
dökülmemiştir denize

yalnız bir başak düşle
mutantan bir bahar devrilirken yaza
tırpana uzanan ince boynunu düşle

bilirsin dağılan her tesbih
noksan kalmış bir duadır
ve her noksan kalan dua
dilsiz bir minare şiddetindedir
ayasofya’da!

müptezel bir rüzgâr düşle
tarhlarda büyürken tohum çığlığı
ağaçların saçlarını okşayan elini düşle

oysa novalis en çok
erken öldüğü için şairdir
ve bilirsin bir şair
ecel dokumalıdır azrail’in
cömert ağzında

sakıncalı bir yağmur düşle
çıplak bir maviyi dökerken arzın avucuna
denizleri üşüten ağlayışını düşle

ve bir kuş ancak
öldüğünde uzanır
ve bilirsin
donmuş bir kainat uzanır
kuş öldüğünde

yorgun bir akşam düşle
muttasıl inerken göğsün savunmazına
göğün rengini bozan gözünü düşle

ii
ben artık
vazgeçilen bir yağmur gibiyim
dudakların sürgün çatlağına
artık vazgeçilen ben
suyu bağışlarım

bütün o zor ölen timsahlardan
tanklardan başka
kemikleri alev aldı bir karınca
telâşı ağzında

ben artık
küstâh bir harf gibiyim
ağzınızda
kılcal bir ateş gibi
döküleceğim kendi yüzüme

iii
ah kurşun
ah mefluç
ah şeddeli ölüm
ah Ekselansları, Rabbim
yoksa rüzgârı da siz mi yarattınız?