Lale Müldür’e…

”Bulut geçti
Gözyaşları kaldı çimende
Gök rengi şarap
İçilmez mi böyle günde
Seher yeli eser
Yırtar eteğini gülün
Güle baktıkça çırpınır yüreği bülbülün
Bu yıldızlı gökler
Ne zaman başladı dönmeye
Kimse bilmez
Söz: Ömer Hayyam”

Kimse bilmez
Bülbül gülü neden sever
Heryerde ve dönecek yerleri olmayan şairler
Neden ölümdür/en çok ölümdür/ şairdir/gecenin karanlığından
Ölüme akandır
Kimse bilmez
Hayyam bilir de söyler
Bülbülün çırpınışını
Görür de söyler
Sen bilirsin
Yanarsın
Görürsün
Kendinden geçersin

Yaşarsın ve yazarsın
Yaşarsın yazarsın
Ben susarım
En çok susarım
Bunca kendinden geçme isteğiyle kıvranan
Oyun içre yüzler arasında gülümsersin
Ondaki farklılığı sezersin
O bana bakar
Yanarım
Sana bakar
Yanarsın

Şairlere bakar
Doğaçlama yapar
Söyler
Haykırır
Püskürür kusarsın
Onlar aldırmaz
Hayattır onlarınki
Sanki dahil olmadığın bi hayattır
Ölüm yaşama akar, yaşam ölüme
Sır, yalnız bilene malum,
Senin derin gözlerine,
Yumuşacık kalbine
İnceliğine

Malum
Sır sanki yalnız sana malum
Alıp beni ötelere götürdü gözlerin, varlığın, farkın
Bilinç de akarmış sen söyledin ben anladım
Şimdi anladım bilinç de akarmış geriye
Ne sen ne o ne ben ne de bilinç kalırmış
O kısacık anılarda kalanlar anlar
Sen o bahsettiğin sonsuz kişisin
O salonda ödül alan
Kapıdan içeri giren
O kapıdan çıkan
Sen olan
Işıltılı ve derin gözlerle bana bakan
Sözcüklerin ötesinden bana seslenensin
Ben bu yerde hiç yaşamadım.

Yaşayanda ölende sensin

Editör’ün Notu: Kimse Bilmez daha önce Kuşluk Vakti’nin 4. sayısında (Haziran 2008) yayımlanmıştır.