Kavsıkuzeh
192 izlenim
yağmur yağıldığında, bazen, avuçlarım göğün maviliğini anımsıyor. tüm düşpörçüklerini! duvarda asılı kalmış aksini işitiyorum vaktin. düşüldüğünde yağmur, renklerini yitirmiş bir Kavsıkuzeh taşıyor teninde. ki yağmur onun gözyaşlarıdır, biliyorum.
yağmur yapılıyorken, bazen, yalnızlık dünyanın en ıslak mendilidir. çünkü büsbütün onun üzerine yağılır yağmur. ve Kavsıkuzeh, yalnızlığın olağan simyasıdır yağmurlu eller göğe çevrildiğinde beliren, biliyorum.
yağmur yağılmadan, bazen, camdaki buğular öksüzdür. çünkü çocukların acemi parmak uçlarından emer buğu annesini. ve sır asla çoğul değildir. ve cam asla ikilemez tekil olan bir şeyi, biliyorum.
yağmur yağılınca, bazen, şehrin elbisesidir Kavsıkuzeh, açar vücudunda. çünkü ağaçlar meçleri bozulan bir kapris, ve şehir ağaçları pohpohlayan bir seyircidir. elbet bahar, çıkmak bilmeyen bir assolisttir karınca göğüslerinden, biliyorum.
yağmur yağılmadığında, bazen, ölenler zamansız ölmüştür. çünkü yağılmadan yağmur, açmaz koynunu toprak. ve kazma, ve kürek; gönül koyamaz toprağa yağmur yağılmadığında, biliyorum.
yağmur yağılmadı mı, bazen, tarhlar ses vermez böcek iştahına. ve çocuklar peşinden koşmadıkça mahzundur Kavsıkuzeh. ve mahzun kaldıkça Kavsıkuzeh, dünyada gidilecek yer yoktur, biliyorum.
yağmur yağılmadıkça, bazen, bulutların rengini bilemez çocuklar. ve beyazı eksik bir çocuk, annesinin gözünde büyüyen bir siyahlıktır, biliyorum.
yağmur yağılmadıkta, bazen, arz bir kadavradır. çünkü cesetler de arkasında bir tutam firâk bırakır. ve firâka neşter işlemez, biliyorum.
yağm… ur, bazen, kesin bir gidiştir. rölans diyerek bütün yaşamsal kuraklığa. ve gidiş dehşetli bir tortudur ambulansların taşıyamayacağı, biliyorum.
yağmur yağılmazken, bazen, köpeklerin gözleri kirlenir. her şey bir maskeye sığınmış Rabbim, yaşamak maskesine. inanmak da, reddetmek de… bağışla yüzümdeki maskeyi Rabbim. bağışla. bağışla. bağışla.
son günlerde okuduğum en keyifli yazıydı. en çokta yağmuru sevdim
ben yağmuru hep sevdim… gökkuşağı çocuklar için sanırdım yanılmışım. onu da öğrendim.
hatırladım;
Biz biliriz ki bağışlanmak istedikçe bağışlanırız.
yüreğe sağlık!
Çok teşekkür ederim Hocam, nazik nevaziş için.
“yağmur yağılmadıkça, bazen, bulutların rengini bilemez çocuklar. ve beyazı eksik bir çocuk, annesinin gözünde büyüyen bir siyahlıktır, biliyorum.”
Şimdi gelde düz yazıdan şiiri ayır ayıra bilirsen. Ben bu yazıya ser’apa şiir diyorum. Bir ara yağmur imlemesi konulu muhaveremiz olmuştu.Şimdi söylemeye korkuyorum. Susuyorum. Bereketle efendim.
Benim anımsadığım ise, gerçekten bereketli idi.
”Ağladım,göz yaşlarım yağmur oldu,
kalbimdeki aşk bedenimi soydu,
aradığım belki buydu,içimdeki boşluk yaar aşkıyla doldu” ne diyeyim insanı derin düşünceler sokan bir yazı,süper…
““Ne kadar kolaydı gökte yıldız damlalarının birdenbire ve teker teker kopması.karanlık ne kadar kolaydı.Ne kadar kolaydı içimizden havalanan güllerin sönüvermesi.Hep tökezledik yollarda.Bütün dallar elimizde kaldı.gökkuşağına ayarlamışken içimizin her zerresini,bütün kapılar hep aynı renkle sadece gri idi.Hep tökezledik yollarda.taşlar ayaklarımızı ve çıplak dallar yüzümüzü kan içinde bıraktı.Çok yorgunduk ve dinlenmek için bize serin bir su uzatacak kimsemiz hiç olmadı.Sadece başımızın üstündeki ürkütücü siyahlıktaki sonsuzluk içinde asılı duran bir bedr_i hilăl halimizden anladı.ve onun,durgun su içine düşmüş görüntüsü.”””Anlat şair,yağmurun karşılıklı yağdığını anlat..ama güzelliğin alışıldık bir şeye dönüşmesine izin verme…giderken yağmurun seyircisiydim,dönerken bu seyirden çoktan bıkmıştım,yağmurdum.giderken yitirdim,dönerken buldum.”””