Gök Ekin

Bir karanfil üşür diye geldim dünyaya
Annemin rahminden beri yaralı alnım
Istedim bulayım, ki insan neymiş
Rüzgarın sildiği bir ayak izi
Ceviz lekesi kadar bir hükmüm olsa
Bir karanfil gibi düştüm dünyaya
Ne sırça köşküm ne pembe düşler var
Karanfil bu gül değil üşür solarmış
Gördüklerim ırmak ben de bir damla
Şimdi bir uzak gurbette kaldı gözlerim
Gözde eksik nazar sözde köz varmış
Ben fallarda da kambur çıkarım
Resimlerimde soluk ellerim çatlak
Dünyaya uzayan bir tırnak gibi
Issız bir mağara, tenha yüreğim
Aynalarda görünmez siliktir aksim
Resimlerim de soluk ellerim çatlak
Asırlık bir yalnızlık bir duvar çıplak
Örselenmiş kelime bir kırık vazo
Karanfile dar gelen cevahir vazo
Dilim ırmak kenarında, doymadım suya
Akıl kör his çapkın kalmadı sabrım
Vareden beni de karanfili de
Dirilt ve durult bizi ki solmayalım