Ruhumda bir şiir geziniyor, kalpazan
Deşiyor kimliğimi her gün başka bir yüzde
Ve usul
Bir şeyler gidiyor içimden her gün
Ve hiç durmadan
Kan doluyor gözlerim
Kanla karışık bir dünya görüyorum
Her akşam

II
Derinleştikçe sancısı ruhumda şiirin
Daha keskin hatırlıyorum hikayeleri
Ayrılıklar ve ayrılmışlıklar artık
Upuzun bir tünel oluyor, yazık
Ve kendi hayatım oluyor sonunda
Sırrımı ele veren
Kendi ellerim, kendi gözbebeklerim
Ağlayışlarım ve hiç söyleyemediklerim…

Ne sesim kalıyor ne hevesim
Çünkü kalpazan şiirim
Bilmem kaçıncı kez yeniden düzenliyor
Hep aynı hüznü başka yüzler, başka gözlerle
Oysa ben
Çoktan vazgeçilmiş bir hayatı sürükleyeduruyorum hala
Kıyılmaz sözcüklerle…