Gök Ekin

çünkü vurulmuş bir kuş
nasıl söylesin şarkısını

i
matemin madeni bulunur ve açıklanır
karanlığa ispermeçet yalvaran
çöpte duru, çölde coşkun buğuların
gazeldir tutturdukları hatırladıkça
ışık’la süslenen şehir kızlarının
kuyulardan, koyaklardan esirgeyemedikleri
yusufları için

geçilebilir pekala züleyha’dan
hep siyaha adanan, siyahla örgütlenen
cam bakışlı phatani kadınlarının
-nasıl çalınır kalbi kurşunun diye-
göğü acıtan yüksek evlerinde
şiirdir tutturdukları hatırladıkça
-neden vazgeçemez başak tırpandan
-hep beyaz mi yağar kar, diye soran
oğulları için

bacalarından ağlar şehir mavi dumanlı
büsbütün çığlığa kesen srebrenica’da
ten yakan esmer yüzlü yağmurun
ezgisidir tutturulan hatırlandıkça
yaşlı bir varaka gibi ürken alevden
üç parmak delinen postları ve pörsüyen
bir sabah alınıp zindana götürülen
adamları için

saydam yüzlerine gam ve çil ekildi
akşamı bilmeden, sabahı bilmeden
hacıyatmazları hep yatan bebeklerin
laylayıdır tutturulan hatırlandıkça
ak kundağından süzülüp toprağı yaralayan
kanları için

hebron’da göğsünden palet geçen
toprağı cansız koklayan delikanlının
devrimidir tutturulan hatırlandıkça
koruganlardan artık -yazık- taşan
öfkeyi sarıp sapanına savurduğu
taşları için

nasırlı gözlerinde proletarya’nın
“gece kurt yavrularken doğanlara”
ağıttır tutturulan hatırlandıkça
caharkale’nin soluk yüzlü kızlarının
adını anmaktan korktukları
sevdaları için,

ii
bir de ömer muhtar ki
deprem onun için yaratılmıştır