Gök Ekin

Her şeyi yakıp yıkmaya ant içmiş bir büyük anarşist; silahlarını kuşanıp Tanrı’ya başkaldıran devasa bir ateist; varlığı, hiç’lik süzgecinden geçirerek yokluğu olumlayan ve ululayan eşsiz bir nihilist… Böyle bilinir Nietzsche; dahası sarp kayalıklarda, uçurumun kıyısında gezinen umarsız, umursamaz, aylak; sanırım biraz da deli. Böyle bilinir Nietzsche. Hakikaten böyle midir? Halbuki Nietzsche demek, hayat demek; hayata bağlılık ve hayatın mevcudiyet alanı olan dünyanın mükemmel yaratımına sarsılmaz bir imanla bağlılık demek. “Tabii” olan her şeye “Evet”;

Makine ustasının sırrının sessizliğiyle çalışması, ondaki sabrı, temkini, iradeyi ve kararlılığı gösterir. Adı üstünde ‘emek’ verendir, emekçidir o. Ben’in soğuması, ekmek döktüğünden bellidir. Ekmek azizdir. Ben, insanın en büyük tuzağıdır.

Niyazi Mısri gibi ‘bukağı’ya vurulamayan özgürleşmiş ruhlar, aklı öteleyen, onu aşan ve kuşatan Külli Akl’ın konuşturduğu ruhlardır. Şiir, bu anlamda, ruhsal özgürleşme yoludur. Dili aciz bırakma çabasıdır. Dili aciz bırakamayan bir şiir, bizatihi şairini bukağıya vurur.

“Şairi olmayan millet yok demektir. Şairlerini görmeyen millet, kendini görmüyor, şairlerini yaşamayan millet, yaşamıyor demektir.”

Hakikate; ancak aklı da içeren kalp (kalb-i selim) ve işrak’la ulaşılabileceğini savunan Sühreverdi’nin, hakikatin çeşitli sırlarını ve veçhelerini anlatan eserinde “heykel” kelimesinin, bu satırlara konu olan “heykel”le pek ilgisi olduğunu sanmıyorum; fakat Necip Fazıl’da da Sühreverdi’nin anlam dünyasına yakın bir “Nur Heykeli”, “İhlas Heykeli” vb. ifadelere rastlamak mümkündür.

Roman Heabrides adalarında yaşayan sekiz çocuklu Mr.ve Mrs. Ramsay ailesinin günlük hayatından kesitler halinde anlatılır. Evin küçük oğlu James deniz fenerine gitmek ister fakat gidemez. Baba her seferinde bir bahane bulur. Yıllar sonra anne ölür. Baba,James ve kız kardeşi fenere giderler.

Hasan Aycın’ın çizgilerini de sadece çizgi ya da karikatür olarak görmek doğru değildir. Bu onun “çizgileri”nin bize sunacağı imkanları köreltmek olur.

Ne ki, aşkın geleneksel tasavvurundan hayli uzaklaşmış bulunuyoruz. Arada kimi ışıltılı öykülere rastlamıyor değiliz ama aşkın, alabildiğine kirlenmiş bir toplumsal ortamda, ilahi yönleriyle anlatılması artık imkansızmış gibi görünüyor. Aşkın imkansızlığı sorunsalı, modern edebiyatçının çeşitlendirmekten usanmadığı bir mesele olarak önümüzde duruyor. Aşkın vahşi ve cinsel özellikleriyle ele alındığı kimi ‘başarılı’ metinlere rastlıyoruz.