Gök Ekin

Bakıyorsunuz birileri hâlâ meşruluğunu tartışıyor internetin. Ne kadar hakim bizde “babalık” tavrı.

Matbu yayınlardan dergiler, edebiyatın damarının attığı yerler olarak bilinseler de şimdilerde bunun böyle olmadığını düşünüyorum. Kimileri parselledikleri alanlarda edebiyatı aracı kılarak söz söyleseler de yaptıkları işin ihata ettikleri alandan öte bir yere varmadığı kanaatindeyim. Dergilerin yayın evi politikaları

Bu sorunun yanıtını aslında MaviMelek’le bir anlamda verdiğimizi düşünüyorum. Geçmişten gelen bir alışkanlıkla, dergicilik denildiğinde birçoğumuz halen kâğıt üzerine basılmış, elimize alabildiğimiz, kitaplıklarımızda saklayabildiğimiz bir nesneyi canlandırıyoruz gözümüzde. Oysa dergicilik, yayıncılık ve edebiyat için bir araçsa, bazı edebiyat oluşumlarının nüvesiyse, bugün internet yeterince olanak sağlıyor bu aracı kullanmaya. İki üç kişinin bir araya gelerek oluşturduğu, bir iki sayılık dergilerdense, her türlü olumsuz fanteziye, kara ütopyaya rağmen internet eserlerimizi paylaşmamız için yeterince iyi bir araç.

Orijinal dergi daha profesyonel ve bir dergi için büfeye, kitapçıya gitme zahmeti gösteriyor ve para ödediğimiz içinde okuyoruz. İnternette ise alternatif çok. Ekranı kapatmak yeterli. Ama satın alınan dergi evde- ofiste karşınıza çıkıp okunmak için baskı bile uyguluyor diyebilirim.

şöyle bir baktığımız zaman, zaten edebiyat açısından hayırlı olan bir sanal portalı görmek pek mümkün değil. sanal edebiyat portallarında, şöyle bir gezildiğinde, bunların edebiyata ne gibi etkilerinin olacağını az çok tahmin edebiliriz. koskoca bir hiçtir. bunun yanında internetin sanal olması ve yapay bir çiçek gibi durması beni her zaman biraz uzak tutmuştur bunlardan. internet portallarında var olan edebiyatın, “edebiyat niteliği” ne kadardır tartışılır. ama tartışmayalım sıkıcıdır bu muhabbetler.

Durumun çok da değişeceğini sanmıyorum. İnsanların edebiyata sağırlığı devam edecektir. Bir avuç edebiyatçı da kendi dünyasında kendi türküsünü söylemeye devam edecektir. Usta kalemlerin yeni eserlerin yanında yeni isimlerden ilk eserleri de okuyacağızdır. Zaman zaman dönemini tamamlamış isimlerin geri çekildiğini gördük geçmiş yıllarda. Bu sene içinde de yeni çekilmelere tanıklık edebiliriz.

Doğrusunu isterseniz, bendeniz dikkatli bir ‘izleyici’ değilim. Bir telaş, bir koşuşturmaca içinde sürüklenip gittiğimden ayrıca çok değerli şeyleri de ıskalıyorum çoğunlukla. Ama, sizin ‘gökekin’i mesela zaman zaman okuyorum. Kurulduğundan bu yana ciddi bir gelişme kaydettiğini, zenginleştiğini görüyorum.

Ancak bir dergi editörü, şairinin ya da yazarının; internet sitelerinde de yazarak yıpranmamasını pekala isteyebilir. Zira internet’in çok keskin bir yayın politikası mevcut değil. Hatta isteyen herkes her halikülarda şiirlerini yayımlayacak bir yer bulabilir internette. Bu da dergi editörleri açısından bir sıkıntıdır. Hatta edebiyat açısından da bir sıkıntıdır. Zira dergilerin şair/yazar geliştirme/eğitme gibi bir işlevleri de var ve elbette bir kişi ancak belli bir olgunluk seviyesine ulaştıktan sonra bir dergide görünebilir. Ve yine bir editörün ilk olmayı istemek gibi bir hakkı da olmalı. Bunu da gayet mantıklı buluyorum.

Genellikle satılmayan bu tür dergiler, ilgililere posta yolu ile ya da elden ulaştırılır. En iyi finans kaynağı Dergiyi çıkaranların cep harçlıklarıdır. Genel anlamda reklam ve gönüllü katkıların dışında başka alternatifler de yoktur. Bu çabaların gerekçesini izah etmek için belki başlarken karıştırdığımız eski defterlerin, müflis tüccar kayıtlarıyla kıyaslanması gerekir.

Dergilerin mutlaka internet siteleri olmalı. Bilgilendirir bir site. Ama onun dışında dergiler internet yayını yapmak zorunda değiller. Basılı olarak yayınladıkları ürünleri internet ortamına aktarmalarının da bir anlamı yok bana sorarsanız. İnternet yayınlarını rakip olarak görmeleri de lüzumsuz olur, ki zaten pek dikkate aldıkları da söylenemez.