Gök Ekin

Nasıl soruyorsun bunu
sen hiç sahi beni,
okudun mu?

gülüşünü bırakıyor; aşk
tuğlanın rengine,gerdanın serinliğine
serçeyle havalanıyor duvar…

yazmalarındaki sabır
topuklarındaki cennet
Allah’ım
tüm anneler sana emanet

ayaklarını yere vura vura
saf tutan düşler
düş yorgunu bir kambur gibi sızlayan
uykunun canına el değmemiş
senin için rüya..

Bir de düğmeler
Göğsümüzdeki yarayı
İliklemek içinmiş
Evet, işte orayı…

hayat şekillerini gölgelendiren
saklayarak izleyen oyuncakları
hafızalarını aynalarda unutup
karıncalardan yol soranları…

Ben de sakladım herkes gibi
Kurşun döktüm isminin harflerine
Ve gitmek kelimesinin
Her çekimine.

Aslı yok
Binlercesi bu kadar işte
Yakılsın şiirleri Elsa’nın
Isınacak bir çocuk.

Gördü kalabalığım
Ilıktı ve koyu kırmızı
Ilıktın.
Eğil ve bula kuruyan yanlarını

gülümse iradesiz sakinliğine
süngüyü tefsir eden
o güne.