Gök Ekin

ben - “yeni bir harf buldum ama söylemem
konuşacak kadar göremedik
ki bakamadık bile kendimize”

Ey taş döşeli avlular, dilsiz kardeşler, kırık dökük hâtıralar!
Haydi gidip öpelim, öpelim annelerin o mübârek ayaklarından

Bak dün idi selam almayan bir beni İsrail
Bak dün o Rus idi bugün beni İsrail
Yine eski yerlerimden gözün ısırıyor beni
İsrail!

ve burada
bir güzel
susalım artık

biliyorum
artık bir yamadan
daha fazlası gerek
bu göksel yaraya;
bir kırlangıç; mesela

Paris’te gezerken Martin,
Gökyüzü ne kadar maviyse
O kadar zor olacaktı toparlanmak
Prag ve Bağdat’ta bile.

hıçkırır; oltanın genleri
denizi tamamlayan gözlerin,
pazarlara gerdan
dilsiz pullara.

Ben yine terliklerimi giymiş olurum
Anne!

Hınç duyarak, kin tutarak, atlara yol tutarak
Tutunduğum yamaçlarından yürürken,
Seni güzelce seviyorum.
İşte bak sözlerim: Yine seni seviyorum!

Şiiri var akan, sanki ormanlardan gelirim.
Hızlı öpüşleri bilirim, öfkeyi miras bırakan.
Kanı var onun, kışları yılkı söken yakışları var,
Muazzam gelişleri var, yaza çıkacak at bakan.