Gök Ekin

Yirmi Sekiz yaşım…
Geride ne hatıra ne de bir mazi
Bir uzun çığlık ve bir ılık sızı
Ne bir gelecek ne de çiçekli bahçe

Neydi o çocuk kışlarım benim. Ve korkularım bir de
Uykumun ortasında her gece ateşten ejderhalar

İçimdeki hikâyeyi de
Beni de
Çalmışlar.

Sana,
kalbi sığınak bilen gözyaşına
ramak kala öpülen bir ölü,
son sıcaklık

kaç şiir yazdım
şiir yazdım kaç

tutulursun

Boynuna ziller asılı sabahları beklemeden,
Telaşla,
Zamanından evvel açılan bir hediye gibi
Dökülüverdik birbirimizin yatağına.

Belki bir tren durur
Ya da bir uçan halı…
Kurtuluruz bu gurbetten
Uzaklara bakmaktan,
Şiir söylemekten…

damarını sarmalar ihtizar hayatın
kulaklarda güze çalan bir ömrün fısıltısı
sükutuyla metruk içten bir sesin
isyansız onayı yayılıyor boşluğa

benim de yüzümden sinek kayabilir
hep böyle serseri kalmayabilirim
hep böyle serseri kalmayabilirim
hep böyle serseri kalmayabilirim

Bu garip sesli şarkıcı kadın kim?
O şarkı söylüyor/kime neden söylüyor
Bu meyhane de nerden çıktı.
Ben nerdeyim/burası neresi