Gök Ekin

Şu acı varolduğundan beri
Kayıp çıkar nice şahlanan tutkular.
O zaman ki zehredene/kahredene
Sualsiz/emsalsiz bir nispet vakti.

Düşünsel boyutlarda
İnançlarımı zorlasan da
Kopardım ben o dikenleri
Ayıkladım tek tek çürükleri

Dilim ırmak kenarında, doymadım suya
Akıl kör his çapkın kalmadı sabrım
Vareden beni de karanfili de
Dirilt ve durult bizi ki solmayalım

o benim kalabalıktan usanan ikindilerimdir
gülüşlü bir dağ olur
kabuğunu atan bir kervan
gibi dökülür çardaktan

Bana baharı tanıttın
Sen solmuş olsan da yar…

ve kendi sesi
ve bir bebeğin yanık sesi
doğmuş olmanın teselli beşiğinde
yeniden yankılanır

üstüne titrediğiniz şeyler
düşünce yere
ne çabuk kırılıveriyor

Ümmi bir kadındım öğrendim elif bayı,
Ve ilk kelimem yine bir avaz oldu.
Anladım ömrümce konuşamayacağımı,
Aslında tek tesellim bir divit bir hokka oldu.

Ve
Aklımdan Hallac-ı Mansur gider…

Yüzündeki mavi akıyor
Durgun bir nehir akıyor gibi
Ah! Şuramı parçalıyor
Nehre dağıtıyorum sanki