Gök Ekin

yürüdüm
yeşil dallar arasında
seyrettiğim denizin sularına
paralel ve kaygısızca

Bense ruhumun ürperdiğini duyardım o ân
Verdiğim selamın karşılığını beklerken

sıkıntının kışını ben yazdım ey toprak yediler
içimde çoğalan damlalara bakın ve anlayın bunu
gökten kilimine motif sağan kirli saçlı kızların
ücra dokularında üşüdükleri yamalı kentinde yazdım

Sevinçliyim
Üşümüyorum da…

Uyumalıyım.
Balkonları değiştirmeliyim
Rüyaya inen bir yer yapmalıyım
Neonları kullanırım belki de…

Gülün nazına göz dikenler
Bin vurur
Susmaz ağıt

Çamurlu sularına secde ettim yıllarca
Çokça pişman oldum senden medet bekledim
Çatlak ve kısık bir ses kırık bir heves kaldı
Yazık ki değilmişim kendimi Davut sandım…

ben şimdi gidiyorum fotoğrafımı çekme sakın
arada sırada gidebilmelidir insan ansızın
ve bu yansımak zorunda değildir başka şeylere
çünkü fotojenisi olmayan bir eylemdir gitmek

korkudan eğilmez demir
ateş ile indim arzına
kıvam tutmadı hamur
atıldım suya

Dilime sessizlik süren Meryem
Çünkü ben mızıkçı bir çocuk gibi düştüğüm
O zeytin ağacında