Gülün nazına göz dikenler
Bin vurur
Susmaz ağıt

Çamurlu sularına secde ettim yıllarca
Çokça pişman oldum senden medet bekledim
Çatlak ve kısık bir ses kırık bir heves kaldı
Yazık ki değilmişim kendimi Davut sandım…

ben şimdi gidiyorum fotoğrafımı çekme sakın
arada sırada gidebilmelidir insan ansızın
ve bu yansımak zorunda değildir başka şeylere
çünkü fotojenisi olmayan bir eylemdir gitmek

korkudan eğilmez demir
ateş ile indim arzına
kıvam tutmadı hamur
atıldım suya

Şu acı varolduğundan beri
Kayıp çıkar nice şahlanan tutkular.
O zaman ki zehredene/kahredene
Sualsiz/emsalsiz bir nispet vakti.

Düşünsel boyutlarda
İnançlarımı zorlasan da
Kopardım ben o dikenleri
Ayıkladım tek tek çürükleri

Dilim ırmak kenarında, doymadım suya
Akıl kör his çapkın kalmadı sabrım
Vareden beni de karanfili de
Dirilt ve durult bizi ki solmayalım

Bana baharı tanıttın
Sen solmuş olsan da yar…

ve kendi sesi
ve bir bebeğin yanık sesi
doğmuş olmanın teselli beşiğinde
yeniden yankılanır

üstüne titrediğiniz şeyler
düşünce yere
ne çabuk kırılıveriyor