Gök Ekin

Sürünüyordum. Kapında süründürüyordun beni. Yerde dağılmış tespih taneleri, duvarda kına kokusuydu. Şaşırmamıştım.

Aslanağızlarının, yaban menekşelerinin üzerindeki arılara, kelebeklere baktı. “Hayat devam ediyor göçlere rağmen, kalanların sağlam durması lazım” diye mırıldandı annesi.

Sen elifsin.
Çünkü otuzüç yıl önce doğdun ve birsin.
Ben he’yim. Kırkdört yıl önce öldüm ve ikiyim.

Başkalarının acımasızlığına karşı kuşandığı yalın kılıç duruşunu giydi kapıdan çıkarken.
Ama örselenen bir ruh gördüğünde onu hemen alıp düşkün bir yar gibi saracak bakışını da unutmadı.

Sürprizler ya hep denenmiş oluyor ya da şaşırtacak sebepleri yeterince anlamlı bulmuyorum. Aslında rengini yitiren bir şeyler var, farkındayım.

Ehrimen’in oğlu. İçimdeki kötülüğü günâhla silmeme yardım ediyor.

“19 yıl sonra her şeye yeniden başlamak, yeniden öğrenmek, yeniden keşfetmek, yeniden inanmak ve unutmak. ..” deyip susuyor. Cümleyi tamamlamayış sebebini anlıyorum ama hasılısını ya da neticesini bile değil, cümleyi tamamlamayı bana bırakması zoruma gidiyor, çünkü ben de aynı yerde takılı olduğumu biliyorum. Beraberce bir açmaza girdiğimizi fark edip çeviriyoruz başımızı iki güvercinin ekmek kırıntılarını [...]

şimdi; sana veda ederken, belleğimde alaysı bir eda ile yankılanan o çocuksu cümle geliyor dilime; demek gidiyorsun öyle mi? peki, git bakalım..

Ansızın başarmak, nihayete ermek. Evet, belki bu kez gerçekten üstesinden gelirim bu illetin. Kurtulurum kuruntulardan, korkulardan..

Adam susuyordu. Yalnızdı ve bekliyordu…