Gök Ekin

Kirlenmiş, tedirgin bir Medellin akşamıydı. Julian çürük, topaz renkli komodinin, aşağıya düşmüş çekmecesindeki altıpatları eline aldı ve tereddütsüz dayadı şakağına. Radyoda George Dalaras’ın Che Guevera’sı çalıyordu. “En azından ölümüm elit olsun” diye geçirdi içinden. Ardarda beş

Park… Bir yudum da ben alıyorum aynı bardaktan. Bardakta dudaklarının izi kalmış mı acaba? Hani o izden… giderek… hani çöktüm işte… bana şimdi… ya bir baldıran ya bir çay… Çayın sıcaklığı damağımı kavlıyor.

Bu son sözüm ağzımdan çıktığı anda beni utandırdı. Çocuğu da. Dudaklarını büzdü, gözleriyle bir “Neden!” bıçağını bana sapladı ve başını yavaşça önüne eğdi. O an içimde çocuğun saçlarını okşamak gibi karşı konulamaz bir istek baş gösterdi. Bu kesinlikle “Neden herkesin beni incitebilmek için bir sebebi oluyor mutlaka?” haliydi.

Melena çarkı iliklerine kadar algıladı. Bana, pizzanın aslında çok pratik bir öğün sağladığını anlattığında ondan kuşkulanmaya başladım ve bir gün elinde kredi kartı başvuru formu gördüğümde ondan kurtulmam gerektiğini anladım.

Şimdi bu yaşanmış ve ölmüşlerin arasında
Yaşamdan sızan Azrail pençesi ve insandan damlayan kibir arasında
En çok üşüdüğün Şubat ayında
En çok ağladığım Şubat ayında

Hasılı, hocalarına mı danıştı, ansiklopediler mi kurcaları söylemedi ama, bizimki, o, günlerdir beynini kemiren gizi çözmüş, anason kokusunun, köpeklerde ve insanlarda uyuşturucu etkisi olmakla beraber, kedilerde çıldırtıcı etkisi olduğunu öğrenmiş.

Yandaki masanın başında kendinden geçmiş halde ışığa gömülen adama baktı: karagözlerindeki manasızlığa, ölü matlığa, kirpiklerine yapışmış ve ne kadar yazık ki çok yakışmış soğuğa… Oysa bir zamanlar bu küçük oda bu kadar soğuk olmazdı, ve bu kadar dumanlı..

Dedim ya, kendime sunabildiğim hiçbir neden yok. “yaşamak için seni unutmalıyım” desem, kimler beni insanlıktan aforoz eder bilmiyorum. Lakin varsa ölçsünler; gözleri ne kadar Ammar bakar!

Siluet döndü ağır ağır. Palyaçonun müstehzi bakışlarıyla titredi yine. Gözlerini yumdu sıkıntıyla. “Baba!” Karanlığı delen sesi tanıdı; gözlerini açtı, inanamadı; karşısında duran oğluydu. Elindeki arabayı palyaçoya doğru, küçücük yüzünden beklenmeyecek bir öfkeyle savurdu.

Başın döner, tıkanır, boğulursun. Zaafların ele verir seni : “Korkağın ta kendisisin, korkarsın.” Çığlık büyür kayalıklara çarpıp döne döne. Gölgeler ve kanat sesleri… Gece bitmez tükenmez bir kasvettir, zulümdür artık.