Gök Ekin

Deli bir rüzgar dönüyor başımda.Korkumu biliyor sanki,bileğimde soğuk bir demir hissi kıpırdayamıyorum…İşte karşısındayım..Hayalle gerçeğin koştuğu yolda..

‘Kalk gidelim düğüne’ dermiş, İsmet Özel’in annesi ayakları uyuştuğu vakitler. Sesini duymadık ki hiç; bu güzel cümlenin müziği nasıldı annesinin ağzında devinirken, bilelim. Ama güzelmiş ki en az onun kadar güzel bir şiirin başına taç etmiş o sözleri.

…Ben seni seviyordum ama sevmiyordum da…

… İnsan bir yokluğu sevebilir mi?..

Olmuş mu?
Uzak yolları tutmuş mu kelimeler?
Yaraları ovmuş mu?
Köprüleri kurmuş mu?

Kendimi ele vermemeliyim; nerede kaldı benim koca devlet nişanım. Ben bir ülkenin el değmemiş geleceğiyim, benim vakarımda tonlar dolusu geri kalmış ülke rüyası. Devletin benden beklediklerine yoğunlaşmalıyım, beni bekleyen evraklar, klasörler, projeler, yalanlar.

Oysaki belki de en fazla tenhalığa ihtiyacımız var. Farkına varmak için ayıkmak için tenhalığa. Zihinlerimiz için durulmaya, kalplerimiz için arınmaya hayatlarımız için ise o çok kutlu basitliğe ve tenhalığa…

Sonraları o çocuk büyüyüp heybetli bir peygamber olarak çıktı annemin karşısına. Annem ‘tuu!’ dedi, ‘yazıklar olsun, öldüremedim seni!’. Görklü peygamber elindeki asayı kalbime doğrultup içimdeki denizi ikiye ayırdı. İşte o günden beri kızıl akar kanım. Annem de o gün öldü zaten.

Aslında hepsinin temel sebebi, Susan Sontag’ın dediği gibi, başkalarının acısına dokunamamaktır. Evet, onca acıyla çepeçevre kuşatılmış iken etrafımız dönüp bakma zahmetine girmeye bile eriniyoruz. Kulakları sağır edecek gürültülere bile duyarsızlaşmışız sözün özü…

Baştan başa kırmızı oldum, senin kanın gövdeme karıştı, artık ben de sen oldum. Artık bunları söylemek için çok geç biliyorum.Ama can bağışlayan sensin, cana verdiğin mühlet tükenince elden bi şey gelmiyor.

Koşuşturma, koşma değildir artık İstanbul’da. Gidiş geliş, bir bakıma yokoluşa doğru hızla yol alış gibi olmuştur. Yittiğini hissedersin… Her güne bir not düşsen, hayatın dolu geçtiğini sanıp sevinirsin. Ara sıra sunulan coşkuya eşlik, belki yokoluşu anlık unutmakla eşdeğerdir.