Gök Ekin

“hepimiz deli doğduk, bazıları öyle kaldılar.”

Biliyorum ki ben bu hayata gözlerimi kapattığımda , yeni bir hayata başlayacağım yıldızımın yanında…

Siz de mutlaka rastlamışsınızdır böyle virane, metruk bir eve. Ama dönüp bir bakın onlara. N’olursa olsun bu kez yanından geçip gitmeyin. O evleri düşünün ve onların şen olduğu zamanları.. O günlerden demet demet sevgi getirin bu zamana.

Zamana yayılmış bir Sadık okuyucuydum. Bugünlerde yeni inşa edilen sitesinden takip ediyorum o leziz yazılarını. Kitaplarını raflardan toparlayıp yatağımın bir kenarına koydum. Her gece yatmadan okuyorum birkaç sayfa da olsa. Meraklı bir çocuğun oyuncaklarını dağıtıp içini kurcalaması gibi uğraşıyorum ben de onun öyküleriyle.

(bu ne çeşit beddua içimin sayın ombudsmanı! zira karıncalaştı beynimin şarapla yıkanası kuytusu. hazır parantezdeyken şarap bahsinde bir lafım var ki şudur:?? elin değmişken kapat şu parantezi)

Cahit Zarifoğlu hakkında yazılanlara bakıldığında, o’nun şiir başlangıcı bir ‘zirve’ olarak belirlenir. Yani İşaret Çocukları bir zirvedir Zarifoğlu’nun şiir serüveninde… Şairin daha sonra yayınlanan şiir kitapları, bu ilk kitabının, değişik alanlarda genişleyen bir uzantısı gibidir.

sevimsiz şehirler yaşıyorum. sevimsiz ve mecbur. kaldırımlarına alışamadığım yollar yürüyorum. yürüyorum ve bitmiyor şehir. yüzlerine ısınamadığım adamlar görüyorum. damarlarına kan yürümemiş yüzler. gürültülü yalnızlık. toz ve eşya.

çocuğun katline katıldık mı biz de?