Gök Ekin

Çocuklarımız büyümeden küçülmeye başladı…

Çünkü onlar gidilecek yeri değil, sırtlarında taşıdıklarını önemserler.

sokakta gece vardı. ufuklarda hayal vardı. ufuklarda yâr vardı. sokakların adım adım misafirleri vardı.

Bu güzel dileğe gönülden katılıyoruz: “ Haydi yolun açık olsun”.Yolculuk şimdilik buraya kadar.İçinde hüzün, yalnızlık, gurbet, emek, sevinç, vuslat olan daha nice tren şiirleri yazılmıştır: Şiirden tren

yağm… ur, bazen, kesin bir gidiştir. rölans diyerek bütün yaşamsal kuraklığa. ve gidiş dehşetli bir tortudur ambulansların taşıyamayacağı, biliyorum

Amerikalı bilimkurgu yazarı Richard Matheson çekip küçülen bir adamın hikâyesini anlatır. Başta iri cüsseli biriyken günden güne küçülme hastalığına yakalanır bu adam; o küçüldükçe etrafındaki her şey büyür.

Çekip gidenin hayatından düşmüş, ayrılığın soğuğunda üşümüş, ‘belki geri döner’ deyip umutlanmış, beklemiş ve çoğu zaman hayal kırıklığı yaşamış bir insan, filmde köpeklerine dönen o adam gibi, hayatından düşen veya geride bıraktığı o kadar insanı, o kadar şeyi hatırlaması ve onlara dönmesi gerekmiyor mu?

Ve kurtarıcı kutlu söz yetişiyor imdadıma: ‘Kaçış nereye? Nereye kaçabilirsin ki dönüşünüz O’na dır!’ Kaçmaktan vazgeçtim meydanlardayım artık!

Sanırım onları da görmezden geliyorlar. Bazen çok uzaklarda yürüyen bir insan silueti görüyorum, ona doğru yürüyorum o başka yöne gidiyor. Demek dışarıda kalan yalnız ben değilim, bu beni sevindiriyor bir nebze.

Ey Hâlim! Şimdi n’ola benim halim. Ey “ Ya Hâlim! Ya Hâlim! diye zikreden hafız. Şimdi kim hıfzede beni bu ateşten… Ve ey ateşi şiir bahçesi eyleyen İbrahim. Şimdi beni kim ata ateşlere…