Gök Ekin

burası için mi sızlandın o kadar
yeşil beyaz bir kapsüle sıkışmış
kof bir bilincin içinde kıvranmak
seni biçen
kimilerine göre doğuran
“daha iyi” “daha iyi” tezahüratları arasında
serotonin palavrasına bulanarak
inanarak hatta
iyi kulaç atardın sen
su, çamur
çamur tercihindi
hız alan yerlerinde izleri kalırdı en azından
biliyordun diyorum
ikinci tekil şahıs yapıyorum cümlelerin öznelerini
çukura düşmek, yalpa yalpa yürümek
kendime “sarı beniz” yakıştırması yapabilmek
temize çekmek ya da yeniden başlamak için
belki dilenmek iyi şeyleri

yazık olsun
katil olma korkusu sinen içimi
olmadık şeylere inandıran
bulanıklığa.

düşünceler ağırlık yapmıyor
bu hafiflik
midemi bulandırıyor.
ironi yok.