I.
mutluluk toprağa düşen gölgedir çiğnenir ekşi ağızlarıyla
güneşin kızgın aslanın ağzına girdiği eski bir zamanda

sancılı yanlarımızı salgılarız durmadan düşmanla birlik
renkli ekranlarda oturma odasında perdeler acıyı sızdırırken
beyaz etli ölüler yığılır göz kapaklarımıza
çoğu çocuk çoğu anne ve adamın ensesinden bir ırmak kızılken
çığlıkları çözülür bilekleri cam olanların

beyaz dişlerini geçirince ellerimizin şarkına
diline hüzünlü bir tren göçerdi annemin
en çok buna dua içerdi Allah ile birlik olup

II.
çocuklar bir annenin içine yaslanıp ölürler hep ölürler
bu bir şaka değil inanın artık güneşin saçları hüznünden
karardığını ve annemin toplanmaya çıktığı bir kuşluk vakti
gördüğümde anladım bunu ve toprak belirginleştiğinde
annemin seferlerden döndüğünü

derdi annem tahtalardan yontulmuş mezarlarda yatarken
uzun bir soluktur Allah kanadığımda tutunduğum

inilti geceyi boğar
bir urgandır ay süngülenmiş çocuklar taşır
al bu sancılı yanımı
al bütün bunları nasıl olsa kadınların seferleri
yuvarlak bir ovaya yayılır