bir diyeceğim kaldı, hepsi o
yüzümü gözümü silerken ağlamalardan
annelerini yitirmiş çocuklar gibi
geveleyip dilimle dudağım arasından
isyan değil gibi düşüverecek kelimelerim
sözüm olsun sana ey yaşandıkça zayi olan hayat
kalbimi gözlerine rehnettiğim sevgili
sana öykündükçe küsmelerimde
yüzümü döndüğüm umut ölümden ötesi olacak
sen de bir masal cümlesisin nihayet
ve ben er-geç unutacağım seni
ellerinden öpüp geçtiğim cami önlerinden
hikayelerinden bahseden ihtiyarların
nesi kaldıysa sende
fazla bir şeyim kalmayacak benim de
belki aldandıkça uykusu gelen bir çocuk yüzüm
bir özledikçe hıçkırasım geldiği annem
daha ne
yok ötesi seninle benim aramda hayat
bir annem bir masal bir ölüm
bir benim
bir de senin ellerin.
1981 istanbul. çalışıyor kızını özlüyor umut ediyor dua ediyor gayret ediyor… kekeme bir şairin artığını taşıyor…
Ahmet Kanar masal şiirinde de anneye sığınmıştı. “oysa annem olsa şimdi / masallar düzelecek” yine anneye bir sığınış var. derin bir özlem hatta.. “bir annem bir masal bir ölüm/ bir benim / bir de senin ellerin”. yunus nadir’in “Annem çağırmazsa sürecek yolculuğum” mısrasını da unutmayalım. Gökekin’nin en önemli “Anahtar” kelimesinden biri “Anne”. ee nolmuş yani? hiç işte.. öylesine yazdım. selamlar.
Ahmet Kanar her yerde annesiyle buluşur yola öyle çıkar.Bu şiirine, yazılarına apayrı bir derinlik katıyor elbet.Onun rengi annedir ,annemsidir.”belki aldandıkça uykusu gelen bir çocuk yüzüm” mısrası onun ne kadar da masum kaldığının izdüşümüdür.
bu şiiri bilen yorumlar ve nazenin cümleleriniz için teşekkür ediyorum… hayatı annesiyle kendisi arasındaki o çok büyük mesafede geçen bir adam için iki küçük cümle… alakanızla şiirleşen bir hayat işte…