Gök Ekin

o benim kalabalıktan usanan ikindilerimdir
gülüşlü bir dağ olur
kabuğunu atan bir kervan
gibi dökülür çardaktan
çağın alnı yakılı atlarına
takılan muskalardır günah
susarken suarelerde çınlayan sese
çengilerin ruhunda ağlar tanrı
sessizliğim bir sarı yapraklı çengelköydür
çalınmış bir istanbul karası
senin kirpiklerinle renklediğin sabah
horozlar öter deliliğin bayramını kutlamak için
oysa bir zeki müren şarkısında büyüyen ağacın
gölgesinde türkiye
çarmıhlı sorularla keser yolumu
tarih yakılır yol gider
pencereden güvercin mi girer de kafka
der ki ruhun mezbahasıdır devlet
-leş
-miş
gibi yazışmalarda bir soykırım gizlenir
kimse almaz üzerine suçu
ben
-den başka.
say ki yüklü bir bahar çalar kapını
nisanın adına leke süren çingene
bir ifk bildirgesi yayınlar çöl sularında
çift göz kapaklı develer şahit tutulur
‘bilgi edindim’ diyen herkes hapı yutmuştur
bilgi edinilmez bir kalkışmaya öykünmüştür
çünkü eczaneler de devlet daireleri gibi
ibn-i heysemin yaramaz çocukluğudur
muzip oyunlar oynayan
devletlü ataletlü şahzadelerin cepkeninden
köstekli saatler rehin bırakılarak
alınan…
şimdi ne gam
bir trabzon karalamasıdır
geçer sapaktan
bakımsız bir deniz kara
bu çalıp benlediğim kaçıncı mısradır
oysa daha mühim işleri vardır
devletin
ve ben ululu işlemeli faresi
cilalanmış apoletleriyle bürokrasinin
ciddiyetine sırnaşarak
aranıyorum işte
şifalı muhtıralar laboratuarında
gayb olan insanlığımı
ve belki de
bu şiir
an- nesidir bu hırpalanmış ruhun
tarihin kabuğunu kavlamış ermeni merdivenlerde…