Gök Ekin

-sen bir rüyaydın, ben seni hayra yordum-

gülün yangın gövdesi, açılsın içime suların
kanadım keman ertesi bir cumadan
kazağımda tepişen papatyalarla
fotoğraflarını kazıdım ateşin hafızasından
hançer havalarda göğsüme batan
bir kadının kıvrak bedeni

baharın şakıyan dilleri, ellerimi al dağlara taşı
denizlere, el değmemiş çiçeklere, bu netameli bürolardan.
ve aşk büyük harflerle yazılan; sürgünden dönmüş baharlarda
düz ve şenlikli uzayan ovalarıma

(şimdi üç şekerli bir çay ile geçiştirilir
-asansörün insanlara verdiği imtiyazlardan bahsederken biri-
gövdemdeki yara(sa)lar. iki çiçek arasında büyüyen bir ay
mengenede bir kafa. ben gene de
onbir saat mahkum buralarda)

az biraz acıdan kimseye bi’şey olmaz bak ben iyiyim böyle
bir kır çiçeğinin sorumsuzluğu nasıl duruyorsa üstümde
öyle taşırım aşkı düşürmeden;
düşümde!

anla ki;
ateşin hafızası kül eder herşeyi!