Nasıl soruyorsun bunu
sen hiç sahi beni,
okudun mu?
Kuruluklar düşer ağacın kanadından
son ve ilk kez ağlar serçenin gözleri
trenler geçip gider hep, beni almadan
epriyen güz bilmez o şarkıyı dinleyemediğimi
hala şakaklarım yanmadan.
Bembeyaz bir sultanın karşısında resmin durdu
şakayıkın sesi gül dalına değil bu kez,
arsız serçenin kanadına vurdu.
kanattı geçti Subhan dağı eteklerini
ve doğunun yolları tek
benim zihnime pusu kurdu.
Şimdi nasıl soruyorsun bunu
sen hiç
yolu okudun mu?
kendi içine düştü gibi kuyu
soldu gibi yanakları rengin
söndü gibi esrarı pi’nin
yok olup gitmeden içimden
birden dirilmeli resmin ya da
esamesi okunmamalı ömrüm boyu
yahudiye ait o kinin.
bitevi yorgunluklar durulturmuş ruyayı
ağrı kesici etkisiyle uyuturmuş ve acı
uyanıp her eylem meydanında yalnızlığa
delemeyip hüzün, dönermiş;
karanlığı!
esmer yüzlü zayıf delikanlı
gözleri kac hakaret yağdırıyor bilemezsin
susup susup bağırıyor boynundan kanı
hangi vicdan ondan eğilmek beklesin.
Ama birden çöker vicdanın tavanı
birden ürker küffarın havanı
birden geçer çocuğun yalnızlığı
birden söyler yolların sultanı
birden çırpar serçenin kanadı
birden kırılır kurunun dalı
birden biter ruyanın anlamsızlığı
birden akar, ve amin akar
ebu gurion’un kanı!
o zaman nasıl bulunur bilemezsin;
tüm sorularının cevabı…
1984 Çanakkale doğumlu. Okul Öncesi Eğitim Bölümü mezunu. Ürünleri; Yedi İklim, Serzeniş gibi dergilerde yayımlandı. Tiyatro Yazarlığı yapıyor.
Kerim acıların çığlığını duyar gibi oluyorum şiirlerinizde. Telaşlanıyorum da… İçimde yankısı sürüyor hep. Dua ile…
“ve doğunun yolları tek
benim zihnime pusu kurdu.”
erzincanın her yere uzak dağlarının arasında belki ben bulmalıydım bu dizeleri…
yüreğinize sağlık…
çok teşekkür ederim değerli yorumlarınız için.
şiirin yankısının sizin içinizde sürdüğünü söylemişsiniz yunus abi, çok memnun oldum elbette ama uzun zaman önce yazdığım bu şiiri tekrar okuyup epey yabancılık da çekince farkettim ki benim içimde hiç bir yankısı kalmamış hatta izi bile. ve sonra şunu fark ettim, artık böyle bir şiir yazamam. her nedense, gençlik global acılara daha meyyal. yani genç olma hali. insan olgunlaştıkça çektiği acılar hamlaşıyor. o zaman bunu hissetmişim ki yazmışım ama şimdi esmer yüzlü delikanlının bakışlarında hakaret görecek “ya siz de insan mısınız” işitecek kadar etkilendiğimi söylersem yalan olur. eylem meydanlarını yalnız kalmak pahasına savunacağımı söylersem de.. vel hasılı kelam, duygular anda oluşturduğu kelimelere pek sadık olamıyormuş, fark ettim.