238 izlenim
Fırtına koptuğunda yıkılsaydı bu ağaç!
Öyle karşımda beli bükük
Hüzünlü durmasaydı.
O sıra, bir çocuk geçti yanından
Bir damla yaş sızdırdı
Çiğ düşen dallarından
Çocuğun yanağına
Ne ki çocuk bu yaşı
Otuzunda fark etti
Eleğimsağmayı da
Üşüyen ellerini de
Ağacı da…
Babam tutup muştularımdan beni taze çiçekler gibi koparınca o yeşil minder üstünde... Tamamı »
ademin hayırsız çocuklarından değilim yere tükürmem çiçekleri ezmem new yorku... Tamamı »
erguvan yağdı ve taştı gökyüzü sabırla evinde örümcek misafir bekler mevsim artığı... Tamamı »
-b. a’ ya… Güzellik hangi yana varırsa varsın, Hep senin... Tamamı »
Kırışmış bir çocuk yüzü şiirin soğuk izi Kan ve revan içinde kopmaya hazır boynum Herkes kendi... Tamamı »
çok etkileyici
çok sevdim
dilinize sağlık..
Hocam ilk kıtası ile diğerleri arasında bir kopukluk var mı sizce de? Zaman kipi babında?
Ayrıca, şiirinizin boy vermesini; dallanıp budaklanmasını oturup seyredebilmek gerçekten olağanüstü. ‘Ben yazmalıydım’ dedirttiren bir şiir. Tebrik ederim.
Doğrudur kardeş. Zaman kipi açısından diğer kıtalar arasında bir kopukluk var.
Hatta şöyle: Birinci kıtadan önce bir kıta ya da kıtalar daha varmış, araya bir kıtalık söz girmiş gibi… Fragman da böyle değil midir?
Nevaziş için ayrıca müteşekkirim. Titizliğin ve dil hassayitin için hürmetlerimi gönderiyorum.
”Ne ki çocuk bu yaşı
Otuzunda fark etti”
Ben şiirlerin hep bir yerinde kalırım. Bu şiirde de kaldım. Otuzikinci yaşımda…yaş var mı? Ona baktım.