Murat Soyak •
Nisan 4, 2006
123 izlenim
yılların yorgunluğudur
taş, taş üstünde kaygılı
yağmur sonrası hüzün
kapanıyor bir devir
sırdaşım, dut ağacı
sarnıç vardı şurada
arada kalmış, çırpınır
kederli eski toprak
gidelim diyorsun
kalk gidelim
alın terin şavkır
bir de ölüm
İnsanlar Kargacık burgacık Ayakları büyük Kınalı ellere kan bulaşmış Kaburgaların gıcırtısından Beyaz... Tamamı »
rezerve intiharları deniyor parende akşamlığı becerememiş bir karanlık tutunup sarkıt dikit ikileminde... Tamamı »
her durakta bir yarayım ben ritimli kanayan traverste bir gül denli natûvan I. güneşe amorf bakışan kısık... Tamamı »
çevir sesini toprağın ayrıntılarına yadırganmazsın tutun tutkulusun ben mefluç ince... Tamamı »
yağmurla inen akşama yüz’üm’den, eksilterek giden her yaşıma, bir rüzgâr gibi uğultulu... Tamamı »
5:06 am | Nisan 4, 2006
Eskiyen gidiyor, kayıp düşüyor elimizden. Bu gün nedense - hikmetinden sual olunmaz- ürünler soylu bir yalnızlık ve hüzünle geldi…Yüreğinize bereket
5:06 am | Nisan 5, 2006
Sanırım Türk Şiiri içinde yapılacak antolojiler içinde en geniş hacimlisi ölüm hakkında olan olur. Sevgiden de çok.