enkazın döşüne yaslanıp bir sigara yakacağım,
ve ey yahudi
tanklarınla ve toplarınla
şenliğimi çoğalttığın için
çıkarılan’ı bir kere daha
rahmetle anacağım.
orada, esmer ablamın saçlarını yıkadığı
dere yatağı,
henüz ablam için davranmamıştır
bombalanmış saçlarını taramak için…
hey, bütün gece elim def tutacak,
tıpkı senin gibi raksederek
amcamın oğlunun yüzünü sileceğim
ki yüzü, daha güneşi göremeyeceği için
hep isli kalacaktır.
burada, zeytuniyede durup el çırpışımı;
her kanat vuruşunda tüylerinin arasından
katran karası yağmurlar dökülen
metal kuşlarla beraber…
oğlumun daha gelişmemiş kemiklerini
taşlarınla ve sopalarınla ey yahudi,
ve daha ere varmamış umutlarını
kırdığında,
benim güleç yüzüm yansıyacak ekranlara.
şimdi gölgemi gezdirdiğim
limon ağaçlarının arasından,
yakılmış karımın alyuvarları
hırsla göğe saldırmaktadır.
kızımın ey yahudi, kızımın
küçük ayaklarını ve küçük ellerini
ve küçük başını bıraktığın
enkazın döşüne yaslanıp bir sigara yakacağım,
ve toyumu çoğalttığın için
musa’yı bir kere daha rahmetle anacağım.
2.09, izmit.
Biyografi yerine: “Şunu da yaz bedeli olsun / Sabırla titreyerek öyle yalın / Ve kimsesiz olmadan oturacağız / Kıyısında ayrılığın”
sadece okudum ve filistinden arkadaşların çekip getirdiği yüzlerce resme bir kez daha bir kez daha baktım,şimdi söz verme vaktidir, ve burad dabir Cuma vaktidir elbette Mescid-i Aksada da…
Ya Kahhar!….
Çeçen gibi yiğit filinta gibi zarif bir şiir olmuş. Rabbim zafer şiirleri de yazdırmayı nasip eder inşaallah. Bereketle ustam…
uzun zaman önce vivoda görmüştüm ismini. tekrardan görünce sevindim. vivo çıktığında ben bursadaydım. şimdi izmitteyim ve görüyorum ki sen de izmittesin…. bu da dünya ne kadar küçük dedirtiyor bana… iyi şeyler her zaman oluyor….
ayaklarım yandı. şiir insanı yakar mı?
ayaklar niye yanar ki? hanş belik; musa’nın ellerinden ağzından diyeceğim ama… şiir… farklı bir his verdi bana. acı ifade etmiyor işte…
Filistinlilere ve afganlara yazdığı şiirler ile ilgili Zarifoğlu şöyle bir beyanda bulunuyor: bir şair olarak bunları ben yazmayacaktım da kim yazacaktı? Şimdi o yok. onun varisleri var. Hüseyin’dir onlardan biri de.. Filistin dramını o yazmayacak da kim yazacak? Edebi değer olarak da, uzun bir suskunluktan sonra kendinden bekleneni yaptı yine. Susmasın kalemi hiç.
Bu şiiri Daralan Vakitler’in yanına koydum. Boğazımda biriken düğümler çözüldü. Filistin, Gazze… yazmak istiyordum, deniyordum ama olmuyordu. Her defasında olmamışlıkla biten onca denemenin ardında bu şiiri okudum. İyi ki olmamış dedim kendime. Evet, bu şiirin yeri Daralan Vakitler’in yanıbaşı… Yüreğine sağlık.
hüseyin, dünya esmer olmaya devam ettikçe, sen daha da esmer şiirler yazacaksın.