Gök Ekin

”Uzakdoğu sineması; insan doğasının şiddete, anlamsızlığa ve tehlikeye olan gizli/açık düşkünlüklerini, kimi zaman algı sınırlarının altını oyarak perdeye taşıdığı gibi, aşk’a dair de ölümcül güzellikte öyküler anlatmaya devam ediyor. Bebekler’in nefes kesici fotoğrafları, özenle düğümlenmiş kırmızı bir iple insanın nefesini kesiyor. Zaman denen hayaletimsi kediyi ciddiye almadığımız takdirde, aşkın ölümcül yüzünü biz ölümlülere göstermekten kesinlikle rahatsızlık duymayacağını hatırlatıyor, çilekeş kahramanlarına ve bize!..

Bunraku kuklacılarının bir gösterisi ile açılan Bebekler birbirine dolanmış aşk hikayeleri anlatıyor. Kuklacıların elinde ifade bulan bebekler ise filmin en çarpıcı fotoğraflarından birine açılıyor. Yeni filmi ile iç yıkıma dair bir şiddeti anlatan sert yönetmen Takeshi Kitano’nun yıllar önce beynine kazınmış, sarsıcı bir görüntü bu. Birbirine uzun ve kalın bir iple bağlı, esrik bir adam ve kadın insanların arasında yürürler. İnsanların anlamaya çalışan gözlerle baktığı bu bağlı dilenciler, bir yıldız gibi parlayan imgesini geride bırakır ve biz öykülerini en baştan izlemeye başlarız.”

Takeshi Kitano’nun bu görsel bir şölen olan filmi, belki de Düşler(kurusova) den sonra, renkleriyle, sessizliğindeki gizemle, kırmızı iple bağlı sevgililerin aşk yolculundaki bağlılığı yanındaki talihsizlikleriyle ve her aşkın bir çıkmaz yol olduğunu anlatan üç öyküsüyle çarpıcı, etkili ve izlemeye değer yapıtlardan.İzledikten sonra etkisinde kalacağınız bu filmi, bi arkadaşıma göndermek için tekrar ortaya çıkardığımda, dayanamadım ve tekrar izledim.

İnsanların arasında aralarındaki kırmızı halatla bağlı adam ve kadın, aşkın bir bağ olduğunu ve ve sanırım Goethe nin dediği gibi tüm bağları yıkarak kendi bağlarını kurduğunu somutlaştırarak beyaz perdeye taşıyor.

Ne dersiniz? Bu üçü de kaçırılan hayatları, aşkın ayrılık ve imkansızlıkla ve ölümle dansını yansıtırken, bize, bizden olan bi ifadeyle yaklaşmıyor mu? Fuzuli der ya ‘’ tüm ayrılıklarda Allah’ın izi vardır, sen bu izi bulmaya çalış’’ Yani her aşk hamlıktan kurtulmak için, Allah’a yakınlaşmak için bir yol.

Beyazperde de şimdiye kadar izlediğim tüm aşk hikayelerinden daha etkili olduğunu söyleyebilirim size. Bi adam daha iyi bir gelecek için aşkını terk eder. Kadınsa onu bıraktığı parkta yıllara inat iki yemek kutusuyla sevgilisini beklemektedir. Renkler, sonbaharın tüm güzelliğini gösterirken bir tabloyla karşı karşıyasınızdır artık. Aşkı yitirmenin bedelini öderiz. Kahramanlarımız sadece bize tercüman olur.

hayatın kırılma noktaları vardır, yönetmen kuklalar aracılığıyla birleştirdiği yaşamların, hataların geri dönülmezliğini yansıtır.Büyüleyici bir doğa fotografı vardır önümüzde. Dökülen yaprakların, rengarenk ahenginde, karda yürüyen sevgililerin asılı bulunduğu kurutmalığa kadar her şey bi görsel şölene davet.

Daha önce Düşler de gördüğüm bu etkiyi yeniden yaşamaktan zevk duyarken, aşkın yenilenen bir şey olup olamıyacağı sorusuyla boğuştu zihnim. Kalp yenilenen midir? Şair derdi ya her kalp bulunduğu kalbin şeklini alır diye.

Aşkın yakıcı yandırıcı olmasından ve mutlak ayrılık ile sonuçlanmasından yola çıkarak, aşk ve ölüm kardeştir diyenlere hak veriyor insan.Olan olmalıydı. O zaman olmadığında bunca ah vah neden?

Aşk hikayeleri üzerine az çok kafa yorarken, sekizinci sanattan gelen bu harikulade ifadede bizi buldum dersem, yakın zamanda okuduğum Şems ve Mevlana’dan bir alıntıyla bitirisem umarım filme dair bir merak oluşturmuş ve izleyenlerle de duygularımı paylaşmış olurum.

Mevlana nın Şems ile buluşmasından önce aşkı takvasında gizliydi; buluştuktan sonra takvası aşkında gizlendi.

Aşk olsun.