Gök Ekin

“yoksa ben sensiz bu sessizlikle?”

kuyuya indiğimde
kana bürüyerek çok’dolaşık gökgölgesini
muhtelif atlar ihtişamla
taylıyordu

gelip geçiyordu ekşi bir rüzgar
bütün saçaklardan tenha
bütün ekinlerden süngülenmiş…
uzakta, yaşlı bir böceğin
kamburunda batıyordu güneş

sen bilmiyordun
ben kuyuya inerken
şakağımda biriken yağmurdan
muhtelif atlar görkemle
suvarılıyordu

kendimi kuyuladığımda
toynakları mukavva göğüslerde eprimiş
muhtelif atlar müdebdeb
köhne bulvarlarda çürüyordu.
azalıyordu ellerim
bütün saçlarından düşüyor
bütün parmaklarında ufalanıyordu

sen bilmiyordun
ben kuyuya inmeden
demir yılkı mutantan
sahapsız kalası bir scania’nin
korkunç ayakları altında
kahroluyordu.

‘08, girne.