Şiirin çakır delikanlısı
Ey dili suskunlukta depreşen
Sivil atlar koşan altında
Sür asanı çatlaklara
Ve yaralarını iyileştirsin yeryüzü
Bir sütun gibi doğrul da ortasında
Bir daha eğrilmesin dünya.
Bülbül öter
Ve ağlarsa da çocuklar
Sen gör kendini görmezde
Başının üstündeki kuşları korkut
Sırra kadem bas
Yar yüzünü göstersin.
Toprağı seviyor. Ve ataşböceğini. Ve uğurböceğini. Ve ille de Kara Karga’yı.
Yunus Emre; diyor. Ve Cahit Zarifoğlu.
Selüloz kokusuna bayılıyor, ayıldığında sabah.
Yazmayı sevmiyor da daha çok karalıyor. Karaşın bir karası var.
çok güzel bir şiir…
“Bir sütun gibi doğrul da ortasında
Bir daha eğrilmesin dünya.”
yüreğine sağlık