Gök Ekin

“ulu ey kapı!
feryat et ey şehir
kapılar şehri, sen: Filistin
baştanbaşa eridin!”¹

Rabbim ellerinden
Filistin çiçeği düşerken de güzel

i.
aramıza bir kuş girer
ve milyon yıl uzaklaşırım
bunca kenetlenmiş saçlarından

sonra bir karınca iner
çarmıha gerili rasputin sakallarımdan
yüzümün ırmağına

tez elleri zemheri ağzında kamaşır
incitirken temiz kanı toprağı
yahut tutarken çırılçıplak bir taşı

haylaz yapraklar gibi
çocukların düşer toprağa Filistin
yağmur birikir tozlu alınlarında

heykeller eriyen parmaklarıyla
dağılıp toza dönüşen parmaklarıyla
eğilip okşar çocuğumun saçlarını

de bana nasıl kalkışını ve yürüyüşünü
tank yüreklerinin kılcallarına değin
de, söyle ebabilleşip büyüyüşünü

ve inerken Tsahal karanlığı kent göğsüne
çekilmiş sürme gibi göz gölgesinden
anlat, ipince vurulup akışını zeytin köklerine…

ii.
ağarken olanca sitemi anaların Filistin
gözyaşlarını eğirip hicranın gergefine
göğe kırılgan bir harita dokuduklarında

ve ömer gecikince ve yorulduğunda selahaddin
el caminin, aksa’nın, haram’ın ve eş şerif’in
duvarları akdeniz’in nefesiyle üşüdüğünde

anonim bir şarkı gibi kanlı yüzün Filistin
umudun evrilen epopelerini
korkak yüzlere çiseledikçe…

iii.
susalım, konuşur elbet biri
a’şa konuşur mesela çölü yüklenip
konuşur dili bulandıkça kumlara

duralım, direnir elbet biri
iman el hams direnir mesela büsbütün
ne kadar direnebilirse esmerliği uzi deklanşörüne

kaçalım, savaşır elbet biri
handala savaşır mesela
yumarak naji al ali’nin kalemine ömrünü

gülelim, ağlar elbet biri
sümeyya ağlar mesela cnn muhabirine
kazdıkça caterpillar göz çukurlarını

her şarkı için bir çiçek koparıldı yazık
ve biliyorsun
sevdanın çoğu namludadır çocuğum

¹: İşaya.