Kaba dediler
Yontup verdiğim sözler yetmedi belli ki
Gülmek yerinde bir davranış değil, ağlamak da
Şiir okuyan kadın mı daha kadın, yazan mı
Nazlı kızlar kalmadı diyorduk
Hepsi işveli hepsi dünden hazır
Annelikten hiç bahsetmeyelim
Büyük değildi onlar
Belki bakışımız küçüktü
Ne devrimci olduk ne de ebem kuşağı
Tek yapabildiğimiz uzaklara bakmaktı
Bunun bile nedenini sormuyorduk
Önemli oluyorduk o zaman
Bir de sekiz beşe tabiysek kahraman
Teoriler kuracak kadar gelişmemişti beynimiz
Bunu böyle öğretmişlerdi
Neyse ki benim tanığım vardı
Nefesimin buhar yaptığı cam
Oyalanıyordum yahut avutuyordum kendimi
Sonra baltayı taşa vuruyor, budalaca laflar ediyordum
Karşıdan karşıya geçerken,
caddenin ortasına dikilmiş adamın teki
Düelloya çağırıyordu.
Sosyal bilimler alanında doktora, bir dergide editörlük yapıyor, bir kurumda çalışıyor. Varlığı ile kalemi ters korelasyon içinde. Zamanın kutsiyetini kabul ediyor, kalıplara sıkıştırılmasını reddediyor.
Şairlik böyle bir şey herhalde; söz tam yerini buluyor: _işte Kalp, burada…
İnsanda içkin olan anlamın söze dökülmediği yerde başlıyor şiir. Bundan dolayıdır ki, şiirlerle ilgili çok fazla bir şey diyemiyoruz. Doğrudan doğruya bir anlam düzlemine ait değiller çünkü. Ama güzel mısralarla karşılaşınca bir şeyler söyleme ihtiyacı duyuyoruz. Söyleme ihtiyacının ortaya çıktığı yerde sessiz kalmak, bir eksiklik-boşluk oluşturuyor insanda. sessizliğimin başka nasıl bir gerekçesi olabilirdi ki? Yüreğinize sağlık…