yok oluş masalı bunu ben uydurdum
esenlikte değildim yağmurdu galiba
simurg dağa çarmış yanıyordu üstelik
gıcırdıyordu ne vakit uzansam gökyüzü
yok oluş mavisi işte büsbütün kaygılık
harflerim kuruyordu bulanık bir alfabede
kelebekler kötü yola düşmüştü ilginç
hayret ateş deniz ülkesine göç ediyordu
ve beni görünce değişiyor göğün rengi sanki
soluk alıyorum, gündemindeyim Tanrı’nın, yaşasın!
ve geçmesin hiçbir tutanağa adım diye
legal aşklarımı da saklıyorum avuçlarıma
aha, ay kımıldadı gökte ilk defa, gördüm
pena gitarı kanattı benim suçum değil
sevgilim çoğul tutsun kendini ben yokken
ve aldanmasın gamzesine mevzilenen hüzne
ben şimdi gidiyorum fotoğrafımı çekme sakın
arada sırada gidebilmelidir insan ansızın
ve bu yansımak zorunda değildir başka şeylere
çünkü fotojenisi olmayan bir eylemdir gitmek
gidiyorum üzgünüm, sanırım bu yağmur
tutarsız bir ürperme yaşam dediğin
ellerini aç, şehir yutkunsun soğuktan
ve üşümesin lütfen diyorum, ellerin diyorum
telaşsız ve renk vermeden seviyorum
Tanrı’nın lügatinde rötar yoktur diye
zehre endeksli bir şehzade ürküntüsü
ya da kurşun buğusu bilmiyorum
evet tehirsizdir Tanrı’nın tecrübesi
ama, ah bu la-dini söylem aymazlığı
Tanrım
baharı erteler misin mümkünse bu yıl?
Biyografi yerine: “Şunu da yaz bedeli olsun / Sabırla titreyerek öyle yalın / Ve kimsesiz olmadan oturacağız / Kıyısında ayrılığın”
Müthiş. Çok sevdim ben bu şiiri. O ne harika bir deyiş öyle: /aha, ay kımıldadı gökte ilk defa, gördüm/
Bir mısrayı almam, şiiri bir mısraya indirgediğimden değil. Şiir bir bütün olarak harika. Oradaki içtenlik, doğallık ve incelik çarptı beni. Hüsyin, dostum ben olsaydım; /Tanrım
baharı erteler misin mümkünse bu yıl?/ demezdim de yerine /Tanrım vakti 2003′ün nisanında dondurur musun/ derdim…Yüreğine sağlık.
Şiirinde orkestra konuşturabilen şair. Harika bir senfoni kotarmışsın usta. Bereketle…
haftalardır başıma gelen en iyi şey şiirinizle karşılaşmak. her dizesi çok güzel.
”telaşsız ve renk vermeden seviyorum
Tanrı’nın lügatinde rötar yoktur diye
zehre endeksli bir şehzade ürküntüsü
ya da kurşun buğusu bilmiyorum”
Şiir böyle bişey demek!
Hüseyin Cahid Bey,
Tınısı güzel bir şiir olmuş.Merakla okudum,hareketli bir şiir…’Arada sırada gidebilmelidir insan’eyvallah…
Dünyanın kendinde varlığı (” kendinde şey “), insana bulantı duygusu verir; cünkü gerceklik, yani varlıklar ne iseler o olarak orada öylece ve anlamsız bir şekilde dururlar. Bilinç ise, ” kendi-için-şey ” dir, ve o hiçlikle ortaya konur.
der/ demeyi dener/ sartre
bu bulantı gitmelere gebedir
eline sağlık genç şair