Gök Ekin

Umutlarımı kaybettiğim an’lar içerisinde yeniden büyüyorum, yeniden doğuyorum bugün… Ve siliyorum umutsuzluklarımı bir gecenin hüzünlü anında.

Kaygılarımı yıkıyorum bugün. Yerine ümidimi, varedilişimin güzelliğini işliyorum. Biliyorum bu gönül iki duyguyu yaşayamaz. Ya kaygılarımla yaşamalıyım, ya da ümidimle. Kalpte ümid olmalı derdi ya bir büyüğümüz o yüzden yıkmalıyım kaygılarımı…

Özlemlerimi dilendiriyorum bugün… Özlediklerimi hatırlıyorum bugün. En çok Özlediğim geliyor aklıma. Ne kadar da çok özlemişim O’nu. Hani rüyamda bir belirse ve saçsa gönlüme mis kokusunu, neler vermezdim ki.

Özlemlerim bana aşkımı hatırlattı bugün. Özlediğime ne kadar aşık olduğumu hatırlattı. Ne kadar da çok seviyorum O’nu bir bilseniz! Aşk; Mecnun eder insanı…

Gözyaşlarım bana ne kadar boş şeylere ağladığımı haykırdı bugün. Neye ağladım bugüne kadar diye düşündüm. Ve anladım ağladıklarım hepsi boşunaymış. Hepsi anlamsızmış. Eyvah!!!

Bugün belki de benim son günümdür. Son kez dillimin dillendirdiğini, beyaz sahifelere aktardım gündür. Son kez annemin o şefkatli elini tuttum gündür. Belki de babamın güven veren omuzlarını son hissettiğim gündür.

Bugün benim son günümse; size elveda demenin günüdür bugün.

Elveda.