Bozuk saatler
159 izlenim
İzlerimiz kayboldu
Zamanın dehlizinde
Aheste ilerliyor ritimler
Ve benim de perçemimden ağarıyor
Saçlarım…
Hatırla…
Bil ki ben
Bu sıralar aşka en yakın duran
Hüznü evetliyorum
Fırtına habercisi buluta bakmıyorum
Bakmıyorum rüzgârın ne yandan estiğine
Ben zaten içimde bir mezar büyütüyorum
Şimdiden söylenecek sözleri ekiyorum üstüne
Ve ölümden ziyade hüznü evetliyorum
Bir de
İçimdeki sahranın
Haritaya almadığım yerinde
Üç boyutlu bir deniz gizliyorum
Şey…
(…!)
Tamam…
Susuyorum…
Buradan deklare ediyorum.”Şiir bir şeye dair suskudur.”
içinin sahrasının,
haritaya al(a)madığı bi yerinde üç boyutlu bir deniz gizleyen tüm divanelere (ki bu dem’de edinilebilecek en zarif paye budur bence) selam ile…
Eyvallah Fikriye Hanım; tespitlerinize gönülden katılıyorum efendim. Selam ve dua ile…
“Şiir bir şeye dair suskudur.”
Şiir bir şeye mi, çok şeye mi susku?Üç boyutlu deniz de nedir her şeyin iyiden iyiye şeyleştigi bir dönemde?
Şu biganeyi ‘hüznü evetler’ gibi biraz aydınlatsan Yunus Hocam!
bizden muhabbet!
Kelimeler ‘şey’lerin dilidir. Dışsal şeyler varlığımızla aramızda bir bağ oluşturmaktan uzaktırlar. Sözgelimi ‘taş’ dışsal bir obje olarak bir dervişin zihinsel sürecinde “insan-ı kâmil” kavramını karşıladığı andan itibaren bir duvar ustasının zihnindeki anlamının dışında bizi farklı bir fenomene götürür. Şiir ise bu bağlamda kelimelerden müteşekkil bir malzemeden öte bir durum arz eder. Mısra biter, dörtlük biter ama şiir bitmez. Belki de şiir son mısraın bittiği yerde başlar.
Üç boyutlu denize gelince; hakikatin içine dalma halidir desem belki de hayli ekâbir bir laf etmiş olurum. Ama öyledir…
Hamiş: Şiirlerim son devrin şairlerinin içine düştüğü yahut içinde bulunmaktan memnun oldukları anomaliden azadedir. Bu bağlamda belki de şiir bile değildirler.