“Şiir tutku içinde bir avdır. Avcıdan, insan olduğu için acıma,iyi avcı olduğu için kesin bir öldürüm beklenir” diye cevap verir Gülten Akın, şiir anlayışı sorulduğunda. Şaire avcı benzetmesi yaparken, bireysel tutkularının dışında görevini yerine iyi getirme bilinci yükler.
Görmeyi öğreniyorum. Bilmiyorum neden her şey içimde daha derinlere işliyor, her zamankinden daha derinlere. Bir iç dünyam varmış da bilmezmişim.
Hamit Abi ayrıldı aramızdan. Apansız. Gitti. Ayrılığı acılara gark etmedi bizi. Canlılığa, onu solduracak kadar ‘yaklaşmak’tan kaçındı. Canlı olarak yaşadı çünkü; canlı olarak öldü. Canlı olduğu için de içtendi, samimiydi. Denge canlılığından geliyordu. Sükunetinden, sükunete
Tasavvuf sohbetleri, kürt sorununa dair düşünceler, romanlar, gözaltı öyküleri, söyleşiler, denemeler, düş bahçesine çocuklara masallar, hikayeler oldukça farklı alanlarda çok sayıda esere sahip bir yazar olarak size en yakın gelen türü sorarak başlasak?
Usta, çırağa soruyor: “Tek elin sesi nasıldır?” Kara-kara düşünen çırağın, uzun süre cevap bulamayışına şaşırmayan Usta, bu kez de nasihat eyliyor: “Eğer düşünmeyi bırakmazsan, doğru cevaba ulaşamazsın.” Ve çırak, hakikate biraz daha yaklaşmış olmanın
Ömer Lütfi Mete ağbi Cemal alemine gitti. Allah rahmet etsin.
Yakınlarının kalbinden acısını alsın.
Güzel bir insandı. Arı gönüllüydü. İlim ve irfan sahibi idi. Edep erkan bilirdi. İçtendi, samimiydi, dürüsttü.
Ünlemlerle ilerleyen şiirin ulaşmak istediği noktayı, okuyucuyu şiirsel deneyime çağırmak, coşumcu, gür sesli ve konuşkan bir şiirin imkânlarını Türk şiir hazinesine katmak şeklinde ifade edebiliriz. Her şiirsel deneyim, hangi dönem ve evrede yazılırsa yazılsın, Türk şiiri
Meriç’in bilinmeyen yönlerinin keşfi ise, Dücane Cündioğlu beye nasib oldu. Bir yazısında (Yeni Şafak, 05 Ağustos 2006 ) belirttiği üzere, “bugün ‘Cemil Meriç’ dendiğinde akla gelen, 70′li, 80′li yılların Meriç’idir; 60′lı yılların Meriç’i henüz keşfedilmeyi bekliyor. 40′lı ve 50′li
Şiirinizle akraba olduğunu sandığım Rilke, yalnızlığı yağmura benzetir; bir döngü, bir çevrim içinde, içimizden ve yeryüzünden buharlaşan, sonra tekrar yere inen ve akarsularda çağlayan bir yağmura…Şiir yalnızlığımıza ilişkin neler söyler, yalnızlığı daha da mı ağırlaştırır
İnsan, insanlığını maya ile bilir. Maya olmadan insandan bahsedemeyiz. İnsanın kendini bilmesinden de bahsedemeyiz. Maya, esastır, özdür. Mayasını, aslını esasını bilen, gönlüne gelen, gönlüne çalınan kelamı bilen kendini bilir. Kendini bilmenin insan olmanın esası
Son Yorumlar