Gök Ekin

evde bile dalgınım, bakarım uzun uzadıya
bakarım varmak için o maskesiz dünyaya
cennete çıkasım var, avucumda ilk hata
ve o hataya bağışık ayak izlerim var
omzuma çivili yapraklarda yanılgılar
cüreti çoğaltan yanılgılar anılar kitabından
yolu bankalara, yalnızlığa çıkan anılar
bankalardan aldığım o sahici rakamlar
aylara böldüğüm hani
iyi nedir bilir mi

yalnız değil insan
insan yalın değil
arama başka yerde değil
insana serpili yalnızlığın gizi bendedir
bana söz bırakmayan sözler bende
söze gelmeyecek o sözlerimden bil
dilimdeki kekemeliği
içten içe ışıldayan bir dilek gibi
kimsesiz ve kimselerin bilmediği
yalıtır yüreğimi dilimin yemişleri
derin kıyıya
durmadan dev kayalar bırakmak gibi
kötülüğün inemediği öyle bir derinlik ki
bir Nuh tufanında görmüşüm böylesini
Nuh tufanından kalan iyi nerede şimdi
ve ben neredeyim
hangi dağın yamacında yutacak sular beni
…
görüp göreceğim son vaha kaldı arkamda
katran renkler çöküyor zamana mekana
işte ne gölgesi kaldı insanın ne de yalnızlığı
bir bir düştük göz kulak olalım diye beş duyuya
birer birer göçüyoruz o zamansız konaklara