yorgun bir öfke lavlanır ayalarından,
yudumlarken tınısını kumların.
sürtünürsün sandalına,
ezbere yürüyen nilüfer ağızlarına
şarkıya başlar; kürek sesleri,
kepenkleri çürük su yürüyüşleri.
omuzlarından dağılır güneş
eflatun çemberli planktonlara
bir gülüş bırak
içinde dolaşan renklerden.
bir gülüş ve
su tuzuna saklanan ellerin.
kışkırtır doklarını limanların
denize sıçrayan bileklerin
hıçkırır; oltanın genleri
denizi tamamlayan gözlerin,
pazarlara gerdan
dilsiz pullara.
Kimi uç noktada dolaşan imgelerin olması, şiirin işlenişi açısından bir sorun yaratsada iyi bir şiir diyebilirim. ( örneğin kepenkleri çürük su yürüyüşleri gibi..) Şiir genel olarak bir bütünlük arz ediyor. Ve şiirin bütünlüğü ile akıcılığının sona dek korunması şiire okunası bir tad veriyor.
“bir gülüş bırak içinde dolaşan renklerden.” dizesinde söylediğiniz gibi, o gülüşü bırakıyor sonunda şiiriniz.
saygılar efendim. kolay gelsin.